بسمه تعالي : زندگي نامه شهيد رحيم صادق زاده : شهيد رحيم صادق زاده در تاريخ - سال 1339 در خانواده اي مذهبي در شيراز چشم به جهان گشود . او سومين فرزند خانواده بود که از همان دوران طفوليت داراي روحيه اي بلند و شجاع بود و هميشه نسبت به پدر و مادر و ديگر برادرانش محبت بسيار داشت . در دوران تحصيل هميشه شاگردي کوشا و موفق بود و بارها در مسابقات دانش آموزي دو ميداني به کسب مدال و عنوان قهرماني نائل شده بود و هميشه مورد توجه خاص اولياي مدرسه قرار داشت . در سال 1356 پس از اخذ مدرک سيکل تصميم به استخدام در تيپ 55 هوابرد را گرفت و در نظر داشت که هم زمان با خدمت در ارتش به ادامه تحصيل نيز بپردازد . در سال 57 که اوج مبارزه شکوهمند مردم مسلمان ايران عليه رژيم ستم شاهي بود هميشه در صف تظاهر کنندگان حاضر بود . روز 21 بهمن تا دير وقت به منزل مراجعه نکرد . شب هنگام ساعت 2 نيمه شب بود که به خانه آمد در حالي که سر تا پا خاک آلود و سياه و دود زده بود پرسيدم بابا کجا بودي گفت به کمک مردم توانستيم شهرباني را فتح کنيم . روز 22 بهمن براي من بسيار سخت گذشت چون هر سه فرزندم در صف تظاهر کنندگان و نيروهاي مردمي بودند و سرانجام وقتي شب شد خوشحال و خندان به خانه آمدند و گفتند که انقلاب پيروز شد و مردم بر رژيم غلبه کردند . در مدت خدمت در ارتش نيز جواني پر شور و مؤمن و متعهد بود بارها به طور داوطلبانه اسم نوشته بود تا از طرف هوابرد اعزام شود و به گروه هاي تحت نظر دکتر چمران بپيوندد و چندين مرتبه با شهيد دکتر چمران در آرام سازي و پاک سازي کردستان هم کاري مي نمود . هنگامي که براي ديدار حضرت امام به قم رفته بودند اشتياق خاصي داشت در خاطرات خود تعريف مي کرد اولين کسي که توانست بر دستان مبارک امام بوسه بزند من بودم و امام هم دستي بر سر او کشيده بودند که هميشه با افتخار و شادي مي گفت دلم مي خواهد مي توانستم که موهايم را هيچ وقت کوتاه نکنم . سرانجام در 13 فروردين 59 هنگامي که از اعزام گروهان 135 هوابرد کردستان مطلع شد وسايلش را جمع کرد و روز 14 فروردين به منطقه اعزام شدند تا روز 27 فروردين که از طريق نامه يا تلفن با او تماس داشتيم حالش خوب بود اما در 31/1/59 طي درگيري که ميان ارتش و نيروهاي ضد انقلاب در منطقه کردستان حدود سقز - بانه پيش آمده بود چند تن از نيروهاي نظامي کشته و زخمي و تني چند هم مفقود الاثر شده بودند که شهيد رحيم صادق زاده نيز جزء مفقودين بود و هر چه قدر که از طرف ارتش و خانواده نامبرده جستجو به عمل آمد هيچ اثري از او به دست نيامد . تا اين که در آذر ماه سال 84 از طرف هوابرد اطلاع دادند که طي تحقيقاتي که گروه هاي تجسس مفقودين در منطقه به عمل آورده اند پيکر مطهر شهيد را در منطقه عملياتي کردستان کشف کرده بودند و پس از 25 سال انتظار سرانجام اين لاله گلگون نيز از معراج سرخ خود به شيراز بازگشت و در کنار شهيدان انقلاب اسلامي و جنگ تحميلي به کاروان کربلائيان و شهيدان شاهد پيوست . روحش شاد و راهش پر رهرو باد .