وصيت نامه شهيد ناصر كاظميان. در تاريخ 8/12/65 خواب ديدم كه عروسى من (ناصر) بود كه خواهرم به من مى گفت برادر تو داماد شده اى ولى من قبول نمى كردم روزى مى خواستم به مأموريت بروم و خواستم چند كلمه اى به جاى وصيت نامه بنويسم اگر كه من شهيد شدم موتور سيكلت من به برادرم (اصغر) بدهيد و پولى كه در بانك دارم به مادرم. و از تمام اقوام و خويشان و همسايگان مى خواهم كه اگر از من ناراحتى ديده اند مرا به بزرگى خودشان ببخشند واز پدر و مادرم مى خواهم كه مرا حلال كنند كه نتوانستم زحماتشان را جبران كنم و از برادر و خواهرانم مى خواهم كه بعد از شهيد شدن من گريه نكنند مخصوصا پدر و مادرم. مادر ترا به خدا قسمت مى دهم كه براى من گريه نكن و مادر ازت مى خواهم كه هميشه خوشحال باشيد چون كه من تا قبل از شهيد شدنم ناراحتى نداشتم اگر وصيت نامه خود را طولانى نكردم به هر حال معذرت مى خواهم چون از اين بيشتر چيزى نمى توانم بنويسم. والسلام. ناصر كاظميان. مورخ 8/12/65 ساعت 5 بعدازظهر. خداحافظ مادرم. اى دوست تا هستم ندانى كيستم وقتى آيى به سراغم كه ديگر نيستم.
براى دوستانم كه مى آيند به سر قبرم بنويسيد. «مادر»
مادر منشين چشم به ره برگذر امشب بر خانه پر مهر تو زين پس من نيايم
آسوده بيارام و مكن فكر مرا هيچ بى علطه اين خانه دگر پنجه نسايم
با خواهر من نيز مگو او به كجا رفت چون تازه جوان است و تحمل نتواند
با دايه بگو ناصر مهمان رفيقست تا بستر من را سر ايوان نكشانم
پيراهن من را به در خانه بياويز تا مردم شهر بدانند كه بودم.
دوستان شما ناصر كاظميان.