بسم الله الرحمن الرحيم
شهيد مجيد دوکوهي از بدو ولايت در 6 شهريور ماه سال 1341 از کودکي همواره با عشق اولياء الله چشم به جهان گشود و در خط و سير زندگي وجوديش از آن بزرگواران سرچشمه مي گرفت بله مجيد مي ديد که بايد همچون قطره اي به درياي وصال مولايش برسد او بارها گفته بود که فقط آرزوي ديدارش را دارم .يادمان هست که بارها روي سجده از خدا آرزوي شهادت را مي نمود و خدا هم نيز لبيک گفت به خواسته اش او اسماعيل وار قرباني راه حسين عليه السلام شد تا راه خونبار کربلا را بر مشتاقان باز کند .از کودکي به حقيقت مقيد به احکام اسلام بود او ساخته شده در دامان مادري بوده که هماره سرلوح زندگيش ايثار و فداکاري و از خود گذشتگي بوده است تربيت مي شود و رمز و رموز فداکاري و ايثار را به وجودش لمس همگون مي کند .از همان آغاز روي به ورزش نهاد و در رشته فوتبال به جهد و کوشش پرداخت برادر ديگرش که نمونه اي ديگر از وجود شهيد است مي گويد از آن روزها که بارها گفته بود : بايستي همچون مولاي متقيان علي عليه السلام در برابر هر سرکشي تا نهايت قدرت قد علم کرد و يا در مقابل حريف شکست خورده گذشت و فروتني را از ياد نبرد او با خصلتي اين چنين گذشت و فروتني را از ياد نبرد او با خصلتي اين چنين مردانه رفتار علي عليه السلام را سر لوحه وجودي خود قرار داد .برادرش از روزهاي آخر مي گويد همواره او مي گفت : برادر من خيلي دوستارم دوباره به صحنه ورزش برگردم دوباره با دوستان دلسوز تجديد ديدار کنم ولي مجيد شمع وجودش جاي ديگر سوختن آغاز کرده بود و بارها گفته بود : خدايا حال مي فهمم اگر ورزش کردم و خود را نيرومند ساختم اين عملم ورزش الان دارد سود مي دهد که در راه اسلام مظلوم بتوانم کوششي خستگي ناپذير داشته باشم و برادرانم به شما توصيه دارم و آناني که خود را نيرومند سازيد تا بتوانيد احقاق حق مظلومي در مقابل زورگوي ظالمي باشيم . بله دوستان همرزمش از آن روز داد سخن مي دهند که هچ گه او را به غير از چهره خندان و هماره با وداع آخر نديديم و نمي دانستيم که او چندي پيش ديگر در کنار ما نخواهد بود آري دفتري از آن شهيد باقي مانده که به واقعيت انسان را به تفکر در مورد اين گونه شهدا وا مي دارد و او در آخر حساب روزانه اعمالش مي نويسد .خدايا نکند امروز گذشت و من در فراغت از تو باشم .بالاخره موقع رفتن فرا مي رسد از گفته هاي مادر و برادران او اين چنين بر مي آيد . روزهاي آخر حالات روحي غير قابل وصفي داشته چه اينکه او مي خواهد سيري ابدي کند از اين ديار خاکي با همه دلبستگي و تعلقاتش همه و همه را سه طلاقه کند بارها گفته بود که اي دنيا دو روزه زندگي است که هر کس با دست پر نرود با زنده است .بالاخره موقع اعزام در تاريخ اسفند ماه فرا مي رسد . همسنگرانش از روحيات و اخلاق او صحبت مي کنند .عجب حالاتي داشت در روزهاي آخر چنان سرگرم دعا و نماز مي شد که سر از پا نمي شناخت .چنان خالصانه عبادت مي کرد و در آن حال اشک مي ريخت گوئي لحظه شماري مي کرد تا به وصال جانان برسد .آري ديده بودند چنان در خود و در دنيا تفکر مي کرد که گوئي دنيا را به هيچ مي پنداشته گوئي با خون خود نيز در آخرين لحظات دست و پايش را حنا بسته و با خون خود وضو مي گيرد که نماز عشق دو رکعت است و وضويش درست نباشد الا به خون که در تاريخ 13/2/1363 در سالگرد استاد شهيد آيت اله مطهري در منطقه جزيره مجنون به ديدار دوست مي شتابد و به درجه والاي شهادت نائل مي گردد و جام شراب عشق را به يکباره مي نوشد چراکه مولايش حسين عليه السلام هم نوشيد و در راه خدا شهيد شد .بله او اسماعيل وار خود را قرباني راه دوست کرد باشد که راه خونبار او را ادامه دهيم که هم خدا و هم صاحب عصر عجل اله و هم اين شهدا از ما راضي باشند .والسلام