بسم الله الرحمن الرحيم . شهيد علي حسين يار محمدي در سال 1341 در خانه گلي بسيار محقري و با پدر و مادر بسيار فقيري در شبي ديده به جهان گشود که پدرش جهت امرار معاش به کوهي به نام قلات که بلندترين کوه ارسنجان مي باشد جهت زدن ؟؟؟ به آن کوه رفته بود ساعت هاي 8 يا 9 شب بود که يک نفر از آن کوه آمد و گفت که پدرتان را خرس پاره کرده برويد او را بياوريد در همان موقع مادرم مي خواست وضع حمل کند که با عده اي به طرف کوه حرکت کرديم نزديکهاي صبح بود که سر قله کوه رسيديم و ديديم که پدرم غرق به خون خوابيده و بيهوش افتاده او را روي يک الاغ بستيم و به ارسنجان آورديم تمام ملت ارسنجان جهت اينکه بدانند چه شده راه و نيمه راه جلو ما آمدند در راه يکي به ما گفت که ديشب خدا پسري به نوروز داده و از قدم پسرش بود .که او هنوز زنده است وقتي پدرم را به منزل آورديم و دکتر او را پانسماان کرد و او هوش آمد به او گفتيم که يک پسر گيرت آمده خوشحال شد و گفت اسم او را علي حسين بگذاريد زيرا موقعيکه من را خرس گرفته بود من صدا زدم و گفتم يا علي يا حسين بفريادم برسيد . آنها من را نجات دادند بهمين خاطر اسم او را علي حسين گذاشتم و پدرم مدت چهل شبانه روز روي جا خوابيد و مريض بود در خانه نان خالي هم گير نمي آمد و گاهي از همسايه ها آرد قرض مي کردند بله در چنين خانواده اي شهيد علي حسين بزرگ و بزرگتر شد تا اينکه شش ساله شد وموقع ثبت نام مدارس شد آنوقت 15 ريال جهت ثبت نام مي گرفتند . ما همان را هم نداشتيم که دائي 15 ريال گفت علي حسين بچه باهوشي است او را به مدرسه بفرستيد مادرم اينکار را کرد از همان کلاس اول علي حسين صبحها ناشتا به مدرسه مي رفت و ظهرها بي رمق به خانه مي آمد فقط يک تکه نان خالي گيرش مي آمد و مي خورد اما هيچوقت به شاگردان همکلاسيش نمي گفت که من صبحانه نخورده ام يا ما چيزي نداريم از همان کوچکي از بچه هاي خان و پولدار بدش مي آمد زيرا اگر از وضع مالي بسيار فقير بود از نظر ديانت خيلي غني بود زيرا در خانواده بسيار مومن به دنيا آمده بود که هيچ وقت نماز و روزه شان ترک نمي شد و از نظر هوش هم بسيار غني بود تمام همکلاسهايش دلشان مي خواست که رفيق او باشند زيرا هم باهوش بود و هم بسيار خوش اخلاق و مهربان و خنده رو . در دبيرستان عضو انجمن اسلامي بود و با ضد انقلاب درگير بود عضو بسيج بود و در خيابانها نگهباني مي داد رفقا را ارشاد مي کرد و از زندگينامه امام براي آنها تعريف مي کرد زياد به سپاه علاقه داشت و هميشه دلش مي خواست يک سپاهي باشد. و سرانجام در هنگام حمله در پيشروي به طرف خرمشهر خمپاره به سرش اصابت کرده و همانجا به شهادت رسيده بود .روحش شاد و راهش مستدام باد . والسلام .