بسم رب الشهداء والصديقين . زندگي نامه شهيد معظم استواريکم ذبيح اله ايزدي . در سال 1347 در خانواده اي مذهبي و بي بضاعت در روستاي کجايي جاويد ممسني فرزندي چشم به جهان گشود که والدينش او را ذبيح اله ناميدند و امروز مشخص شد که چقدر اين نامگذاري ؟؟؟ بوده است . پس از شروع جنگ تحميلي همکام با ديگر بسيجيان به مدت يک سال و نيم داوطلبانه به جبهه هاي حق عليه باطل شتافت و با اخلاص به کسوت بسيجي درآمد و در بقيه مدت عضو فعال گروه مقاومت محله بود . ايشان در سال 66 به جمع پرسنل فداکار نيروي انتظامي پيوست و در مناطق مختلف به انجام وظيفه همت گماشت که در سال 73 در منطقه سيستان و بلوچستان در حين انجام وظيفه و در درگيري با اشرار مسلح به مقام جانبازي نائل آمد و بعد از مدتها بستري شدن و مراقبت سلامتي نسبي خود را بازيافت و مجددا به عرصه ، خدمت مقدس در راه حفظ و امنيت جامعه بازگشت و پس از سالها تلاش و رشادت در اين راه مورخه 6/6/81 در منطقه لامرد فارس در درگيري با اشرار و افراد تبهکاري که آسايش مردم را سلب کرده بودند به شدت مجروح و پس از 17 روز بستري شدن در بيمارستانهاي لامرد و نمازي شيراز سرانجام در مورخه 24/6/81 دعوت حق را لبيک گفت و به لقاء پروردگار خويش شتافت . شعيد عزيز فردي متدين و مقيد به انجام فرايض ديني بود و در مراسمات مذهبي حضوري هميشگي داشت . ايشان در بين فاميل و بستگان از نظر اخلاق و حسن رفتار زبانزد همه بود . وي در برخورد با مردم و همکاران نيز خوش برخورد بود هميشه لبخند بر لب داشت و اين ويژگي اخلاقي اش فقدان وي را براي اقوام و خويشان و همکاران بسيار تلخ و سنگين نموده است . وي در انجام مأموريتهاي محوله و وظايف خود از هيچ کوششي دريغ ننموده و فردي خستگي ناپذير و کم توقع بود و سرانجام در راه ايجاد امنيت و آسايش هموطنان به درجه رفيع شهادت نائل آمد . اينک بر همگان ، خصوصا همرزمان ايشان است که پرچم بر زمين افتاده ايشان را برداشته و انتقام خون او و همرزمان شهيدش را از سوداگران مرگ بگيرند . شهيد در سال 1368 ازدواج نمود و ثمره آن يک دختر به نام فريبا 7 ساله و دو فرزند پسر به نام احمدرضا 4 ساله و اميررضا 1 ساله مي باشد . روحش شاد و راهش پررهرو باد . والسلام .