بسم الله الرحمن الرحيم (زندگينامه برادر شهيد حسين بهاري خوب )
برادر شهيد حسين بهاري خوب به سال 1328 در شيراز چشم به جهان گشود.پس از طي دوران طفوليت قدم به مدرسه نهاده و دوره ابتدايي تحصيل را با موفقيت به پايان رساند.آنگا به دبيرستان بو علي رفت و تحصيلات متوسطه را تا کلاس سوم ادامه داد.بعد از اخذ کارنامه سيکل اول به مغازه پدر رفت و در کنار وي به کار و پيشه مشغول شد.حسين طبعاًشخصي سخاوتمند و بخشنده بود و درستي و صداقت را سر لوحه برنامه ها و اعمال خويش در زندگي قرار مي داد .به دنبال شروع و اوج گيري انقلاب اسلامي رابطه خود را با مساجد و مجالس برقرار نمود.با بر پايي اولين تظاهرات خياباني در شيراز ،بلند گو به دست صفوف به هم فشرده تظاهر کنندگان را در حمايت از امام خميني و برقراري جمهوري اسلامي ،هدايت مي کرد.در پي پيروزي انقلاب اسلامي ايران به رهبري حضرت امام خميني ،حسين بنا بر حس وظيفه اي که در قبال جامعه داشت .به همراه تني چند از برادران متعهد ،مامور رسيدگي به وضع جانبازان و خانواده هاي شهداي انقلاب اسلامي گرديد و پس از چندي مسئوليت سرپرستي کار گاههاي امداد را نيز بر عهده گرفت و به سرو سامان دادن وضع مجروحين شاغل به کار در اين کارگاهها پرداخت .پس از چندي همکاري با کميته مبارز با مواد مخدر را آغاز نمود.در پي ايجاد و شکل گيري شوراهاي محلي ،وي به عنوان سرپرست شوراي اسلامي چهار راه مشير برگزيده شد.اين شورا بيش از سه هزار نفر را تحت پوشش قرار مي داد با آغاز جنگ تحميلي عراق عليه ايران و تشکيل بسيج مستضعفين ،حسين علي رغم گرافتاريهاي زياد براي آموختن فنون نظامي ،ثبت نام نمود و پس از اتمام دوره آموزش ،و بر آن شد که به همراه اولين گروه اعزامي به جبهه رود ،ولي از آنجا که وجودش در پشت جبهه ها بسيار لازم بود ،برادران و دوستانش از رفتنش ممانعت کردند.با تأسيس و آغاز به کار بنياد شهيد انقلاب اسلامي،حسين همکاري با اين نهاد انقلابي را نيز از وظايف مهم خويش شمرد و تا سال 1360 به اين همکاري و همياري ادامه داد.در همين سال براي ملاقات با يکي از دوستان جانبازش که در جريان جنگ تحميلي يک پاي خويش را از دست داده بود ،به تهران مسافرت کرد و پس از اين ديدار که روح و انديشه اش را دگرگون ساخت ،دگر طاقت ماندن را از دست داد .به همين دليل در دي ماه سال 60 به يکي از مراکز آموزشي بسيج رفت وبه عنوان بي سيم چي مشغول فراگيري رموز و فنون استفاده از اين دستگاه گرديد.يک ماه بعد با سري پر شور و قلبي مشتاق راهي جبهه جنوب شد و به صفوف رزمندگان اسلام پيوست.حسين اين سرباز فداکار اسلام و اين پيکار گر غيور صحنه هاي نبرد حق عليه باطل در طول اقامتش در جبهه ،شجاعانه در مقابل صداميان کافر ايستادگي کرد و نقش به سزاي خويش را در جريان حملات پيروز مندانه بر مواضع کفر ،ايفا نمود.سرانجام اين پيرو مخلص ولايت فقيه و اين رزمنده غيور شجاع ،در بيستم بهمن ماه سال 60 در جريان يکي از حملات دشمن زبون به ؟؟؟،در حاليکه به عنوان کمک آر پي جي زن به مقابله با آنان مشغول بود ،مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شهادت رسيد .به گفته يکي از همسنگرانش ،برادر شهيد حسين بهاري خوب از شهادت خويش آگاه بود،چرا که به قول خودش ،امام زمان را در خواب ديده و نماز را پشت سر ايشان خوانده بود ،هنگامي که گلوله مزدوران بعثي سر پر شورش را هدف قرار داد ،فرياد (يا صاحب الزمان )بر زبانش جاري گشت ،همچنين هنگامي که پيکر خونين وي را در آمبولانس قرار دادند ،دوباره مولاي خويش حضرت صاحب الزمان را صدا کرد و سپس...شمع پر شور وجودش به فروغ ستارگان هميشه شاهد پيوست."روحش شاد"