بسم الله الرحمن الرحيم
نام ونام خانواد گي:آزاد بهزادي تاريخ شهادت:29/12/59
محل شهادت:آبادان
توي اتوبوس واحد بود که داشت مسافرها را به مقصد مي رساند بعد از خمپاره اي به داخل ماشين مي خورد و بر اثر ترکش که به قسمت هاي شکمش خورده بود شهيد شد .خيل علاقه داشت ومي گفت تا زماني که بتوانم راه بروم بايد با ضد انقلابيون بجنگم و در راه تظاهرات و بقيه فعاليت ها زياد شرکت مي کرد و مسوليت شناس بود .خيلي علاقه داشت موقعي که جنازه اي را مي برند مي گفت دوست دارم من هم اين طوري شهيد بشوم و من را اين طوري برند .به جزء شکر کردن چه احساس ديگري مي توانم داشته باشم مگر امام حسين شهيد نشد و زنش تنها نماند ما که بهتر از آن ها نيستيم و بايد از اين وطنمان مواظبت کنيم و عجب وقتي که او را ديديم .من شيراز بودم که خبر شهادت او را زن عمويم برايم آورد و گفت زخمي شده بعد که رفتم ديدمش ديدم که شهيد شده و عجبيب وقتي که او را ديدم که شهيد شده است اصلا گريه ام نگرفت و همه تعجب مي کردند. من گفتم او تنها نبود که شهيد شد .و پدر خيلي خوبي بود براي بچه ها هيچ وقت آن ها را ناراحت نمي کرد و اين مدتي که من با او زندگي مي کردم اصلا اين قدر خوب بود که مثل اين است که يک روز با او زندگي کردم .گفت اگر شهيد شدم مواظب بچه ها باش و هيچ براي ما هم ناراحت نباشيد که من جايم خوب است .پسر شهيد مي گويد: هميشه مي گفت که پسرم درست را بخوان و هر چي که از او مي خواستيم مي بردمان بازار و برايمان مي خريد .از همان اول اعتقاداتش به اسلام زياد بود و وقتي که امام آمد اعتقاداتش خيلي زيادتر شد و علاقه زيادي به امام داشت .آمده بود شيراز پهلوي ما يعني استراحت کند بعد ما همه دور او جمع شده بوديم و او مي گفت که من بايد بروم و اگر يکي مثل من نباشد اين سربازان و اين بيماران را چه کسي به جايگاهشان مي رساند. با همه ما خداحافظي کرد و رفت .انشاءالله هر چه زودتر جنگ تمام شود و برمي گرديم به خانه مان .اخلاقش خيلي خوب و بود اين ايام 12سال هر کاري که من مي کردم و بچه ها را بعضي اوقات کتک مي زدم هيچي نمي گفت و حرف شان هميشه درست بود. و به بچه ها يشان مي گفت درستان را بخوانيد تا فردا مثل من نشويد و کاري به دست آوريد.کاري بکنند که هميشه خوشحال باشند و پيروز بشويم و برگرديم به شهرمان و صدام را تا مي توانيم بکوبيم.روحش شاد و يادش گرامي باد .