بسم الله الرحمن الرحيم
زندگي نامه شهيد محمد پناهي
شهيد حاج محمد پناهي فرزند عباس در سال 1305 هجري شمسي در خانواده اي متوسط و متدين و مذهبي در روستاي نوايگان که به قرية العباده مشهور بود متولد گرديد و به علت نبودن مدرسه به شيوه امروزي در زادگاهش محدود سوادي از مکتب آموخت و دوران کودکي و نوجواني خود را در روستا سپري کرد و پس از گذراندن خدمت نظام وظيفه ازدواج نمود و از ازدواج وي فرزندي حاصل نشد اما مهر به همسر را براي استحکام زندگانيش کافي دانست. از آن جايي که والدينش در جوار مسجد مسکن داشتند از همان دوران خردسالي تمامي وجودش با خدا و خداشناسي عجين گشت و بانگ اذان و صوت قرآن روانش را نوازش مي داد و شايد اين همان اولين آموزشگاه شهادت وي بوده باشد. آن گونه که نقل مي کنند پيش از آن که به سن تکليف برسد نماز مي خواند و روزه مي گرفت و اين مهم را تا لحظه شهادت از ياد نبرد. وي داراي يک خواهر و چهار برادر بود که خواهر و دو برادرش قبل از شهادت و دو برادر ديگر او بعد از شهادتش دارفاني را بدرود گفتند در سن 9 سالگي از نعمت پدر و سن 27 سالگي از کلام دلنشين مادر محروم گشت. فطرت بيدار و خداجوي او باعث شد که با توجه به ميل باطني خود با روحانيت روستا ارتباط برقرار نموده در مجالس ومحافل وعظ و سخنراني آنان شرکت نمايد و با جلسات ديني و مذهبي انس و الفت بسياري بگيرد چنان که دوستانش نقل مي کنند فردي از دنيا بريده بود و در همه اعمال خويش به ياد خدا. ايمان محکمي به خدا و پيامبرش و ائمه معصومين داشت و اين باعث شد که لحظه اي يوم الفصل را از ياد نبرد و بر اين راه رفت تا از جمله سابقون گشت. وي لحظه اي از انجام وظايف ديني و تکليفي که بر گردن خود احساس مي کرد غفلت نمي ورزيد و تمام سعي اش اين بود که عمرش به بطالت نگذرد. در همه عمر صدايش را بر کسي بلند نکرد و کسي را دشنام نداد هرگز دروغ نگفت و خلف وعده نکرد کمترين تجاوزي به حق ديگران ننمود و آزاري به کسي نرساند به امر به معروف و نهي از منکر اين دو تکليف بزرگ الهي هميشه به بهترين نحو ممکن عمل مي نمود و اگر خداي نکرده از کسي عمل ناشايستي مي ديد دور از انظار و با مهرباني خير خواهانه به خودش تذکر مي داد. بر حذر بود از اين که دل کسي را برنجاند يا کاري کند که به اعتبار و آبروي کسي لطمه اي وارد آيد. پيوسته در رفع کدورت هاي و مخاصمات از راه نصيحت و خير خواهي کوشش مي کرد و جوانان را به ساده زيستن و خواندن نماز خصوصاً نماز در وقت فضيلت توصيه و سفارش و خواهران را به رعايت حجاب اسلامي و فاطمه گونه زيستن تشويق مي نمود به طوري که آثار نصايح و پندهاي آن شهيد هنوز در جوانان بالاخص بستگاني که تحت تاثير رفتار عملي او قرار گرفته بودند نمايان است چرا که بعضي از بستگان وي را به عنوان الگوي خود قرار داده بودند و جاي بسي خوشبختي است که به اندکي از وظيفه خود در اين خصوص عمل کرده و سنگر وي را در جبهه ها خالي نگذاشتند و اين سرمايه رفتار،کردار و گفتار خداپسندانه او همچنان چراغي است فرا روي دوستان و نزديکانش. آن فرد خداجو در کنار ارتباط نزديک و صميمي با روحانيون معتمدين و ساير اقشار مردم و شرکت در مجالس و محافل ديني و مذهبي به تلاش و کوشش در حرفه باغداري و پرورش زنبور عسل مبادرت مي ورزيد و ا توجه به هوش سرشار و علاقه وافري که به اين شغل داشت توانست به زودي در شمار يکي از باغداران و زنبور دارابن موفق قرار گيرد به طوري که هنوز با گذشت مدتي از شهادتش آثار تجربه و مهارت او در بوستاني که مزني به ياد اوست مشهود است. او علاوه بر حرفه خود به پياده روي و کوهنوردي علاقه اي زياد داشت و براين روش مداومت مي نمود. همچنين به صله رحم و ديد و بازديد از اقوام،بستگان و همسايگان اهميت زيادي مي داد. از جمله توفيقات دوران حيات وي مي توان به دو سفر زيارتي به مشهد مقدس اشاره نمود و استطاعت وي باعث شد که مقدمات سفر به حرم امن الهي را مهيا سازد که خداوند با نعمت شهادت هر دو توفيق را يک جا نصيب او کرد که بعد از شهادت او برادرش اين فريشه الهي را به نيابت از وي به جا آورد. وي علي رغم سواد کم داراي بينش اجتماعي،سياسي و مذهبي بالايي بود به طوري که در زمان طاغوت آشکارا از حضرت امام خميني(ره) طرفداري مي نمود و از مقلدان او به شمار مي رفت به گونه اي که قبل و بعد از شکل گيري انقلاب،به همراه ديگر اهالي معتقد روستا در تظاهرات و راهپيمائي ها شرکت فعال داشت و از همان ابتدا مخالفتش را با گروهک ها و ضد انقلاب و استکبار جهاني عملاً اعلام مي داشت. اعتقاد راسخ و استوار او به اسلام،انقلاب و ولايت فقيه باعث شد که در زمان جنگ تحميلي به کمک هاي خود در پشت جبهه اکتفا نکند و با توجه به شرايط سني با رضايت خانواده در سال 1361که هنوز بيش از دو سال از تجاوز عراق به ايران نمي گذشت براي دفاع از اسلام و نظام مقدس جمهوري اسلامي و تماميت ارضي کشور به صورت داوطلبانه از طريق بسيج سپاه پاسداران انقلاب اسلامي شهرستان داراب عازم نبرد حق عليه باطل در منطقه دهلران شد او پس از اتمام ماموريت جهت رسيدگي به خانواده و ترغيب مردم خاصه جوانان جهت حضور در جبهه به روستا بازگشت ولي از آن جا که دوري از جبهه ها و همسنگرانش باعث عدم آرامش او شده بود پس از شرکت در چند مرحله آموزش و مانور رزمي شبانه تصميم گرفت براي بار دوم در سال 1362 عازم مناطق جنگي شود. ايمان و شور و شوق او به آرمان هاي انقلاب و شهادت در راه خدا به گونه اي بود که وقتي براي بار دوم مي خواست راهي جبهه شود به علت خداحافظي با بستگانش در داراب چند لحظه اي ديرتر از موعود مقرر به محل اعزام نيرو رسيد وقتي مشاهده کرد که هم رزمانش حرکت کرده اند از يکي از بستگان خواست که او را به گلزار شهداي داراب برساند تا به جمع ديگر رزمندگان اسلام بپيوندد وقتي به اتوبوس حامل نيرو رسيد چونان پرنده اي سبک بال که از قفس رها شده باشد به رزمندگان پيوست و عازم جبهه هاي حق عليه باطل شد پس از حضور در جبهه هنوز چند روزي بيشتر نگذشته بود که در تاريخ 1/ 12/ 1362 در سن 57 سالگي در منطقه عملياتي جنوب(دشت عباس) در حين انجام ماموريت به علت عارضه قلبي در جوار همسنگرانش به آرزوي ديرينه خود که همانا شهادت در راه خدا بود نائل آمد. شهادت حق او بود اما شهادت وي براي منسوبين و دوستانش ناباورانه بود چنان که مدت ها بعد از آن نه تنها بستگان بلکه جمعي از دوستانش را حيران کرده بود و فقدان وي را باور نداشتند و هنوز ياد و خاطره اش در اذهان زنده و جاويد است پس از شهادت اين عزيز که دومين شهيد روستاي نوايگان بود پيکر پاک و مطهرش با شور و حالي وصف ناپذير در ميان استقبال کم نظير و پر شور مردم و مسئولين قدر شناس در تاريخ 9/ 12/ 1362 در گلزار شهداي روستاي نوايگان به خاک سپرده شد. روحش شاد و يادش گرامي باد