۱۳ بهمن‌ماه سال‌۱۳۸۵، در روستای ایزدخواست باصری، در دل ایل بزرگ باصری، در میان عشایری که نوکر اباعبدالله الحسین (ع) بودند و هر سال در روز تاسوعا به یاد شهدای کربلا سفره سیدالشهدا پهن می‌کردند، پسری متولد شد، اما روایت زندگی او از روز‌های پیش از تولدش شروع شد.

پدر شهید، علی استوار که خود در سال‌۱۳۵۶ در همان دیار متولد شده بود، می‌گوید:
شبی قبل از تولد محمدحسین، خواب عجیبی دیدم. نوری در خانه روشن شد. نه نوری معمولی، نوری که تمام خانه را پر کرده بود. در میان آن نور، آقایی را دیدم. قامتی بلند داشت، با چهره‌ای نورانی. از او پرسیدم: شما چه کسی هستید؟ نگاهم کرد و به آرامی گفت: حسین هستم.

از خواب پریدم، نفس‌هایم به شماره افتاده بودند و قلبم تند تند می‌زد. با خود گفتم این یک نشانه است. یک نشانه بزرگ. صبح که شد، به همسرم که باردار بود، خوابم را تعریف کردم و گفتم: باید نام این فرزند را حسین بگذاریم. همسرم، اما قبلاً نام محمد را برای نوزاد انتخاب کرده بود. نشستیم و تصمیم گرفتیم. روز ۱۳ بهمن ۱۳۸۵ محمدحسینم متولد شد. محمدحسین دومین پسر خانواده بود. پدرش می‌گوید: از همان بچگی می‌شد فهمید فرق دارد. مهربان بود، ساکت بود، ساده‌زیست بود. چهره‌ای مظلوم داشت. هر که او را می‌دید، عاشقش می‌شد.