بسم الله الرحمن الرحيم . شهيد عبداللطيف ابوطالبي در سال 1344 در يک خانواده مذهبي ديده به جهان گشود شهيد در سن 6 سالگي در دبستان قائم مقام تا کلاس پنجم ابتدائي گذراند پس از دوره دبستان در کارگاه نجاري برادرش مشغول کار شد او نزد برادرش استاد ماهري بود ـ وي در خانواده پسري شجاع ـ با اخلاص و مورد اعتماد بود او در دامن مادري پاکدامن و در کنار پدري متدين تربيت شده بود از زبان مادر داغدار و دلشکسته اش بشنويم که مي گويد : او داراي اخلاقي نيکو و شايسته اي بود که هرگز نديده بودم او عصباني شود وقتي صدايي بلند نسبت به ديگر اعضاي خانواده بدهد . شهيد هميشه در لبهايش تبسم و خنده ديده مي شد و او در سن پانزده سالگي در بسيج ثبت نام کرد و در پادگان شهيد آيت ا... بهشتي مشغول آموزش نظامي شد و بعد از آموزش به مدت سه ماه در جبهه کردستان با منافقين کوردل جنگيد و در اين عمليات شعيد عبداللطيف از ناحيه سر و صورت با آتش آرپي جي مجروح شد و بعد از مجروح شدن به جهرم بازگشت بعد از بازگشت از جبهه در طرح لبيک يا خميني شرکت کرد و در گردان فاطمه زهرا به همراه دوستان به جبهه اعزام شد و در علميات پيروزمندانه خيبر در 22/12/62 به شهادت رسيد . شهيد عبداللطيف به دوستانش گفته بود که من حتما اين دفعه شهيد مي شوم از همان ابتدا شهيد حقايق را درک کرده بود و دوستانش و همراهانش مي گويند يک شب جمعه که دعاي کميل مي خوانديم او از جايش تکاني خورد و با صورتي روحاني و خندان به بچه ها گفت من امشب مي خواهم به کربلا بروم بلند شويد تا با هم برويم من مي خواهم بال بگيرم و به کربلا بروم و به معشوقم برسم و قبر آقايم را در بغل بگيرم که در آخر به آرزوي هميشگي خود که پيوستن به لقاءالله بود رسيد . پس از تاريخ مبين شاهد باش و در نسلهاي آينده به شهادت بايست که ما با جانبازي و رشادت خود تاريخ را يک روز گنجانديم و قرن را در يک دقيقه . والسلام . روحش شاد و راهش مستدام باد .