بسم الله الرحمن الرحيم
زندگي نامه شهيد بزرگوار شعبانعلي کماليان : همراه با سرزدن شکوفه هاي بهاري از نهال خويش کودکي در خانواده اي مذهبي و متوسط پا به عرصه وجود گذاشت کودکي که در سن نوجواني خورشيد خواهد گشت که تمامي وجودش به ديگران نور خواهد داد کودکي که از همان اوان طفوليت معصوميتش زبانزد خانواده گرديده و از او به بزرگي ياد مي شود و خلاصه فردي که با قلبي آکنده از عشق به خدا در جامعه قدم مي نهد و رشد مي کند و با مسائل و مشکلاتش روبرو گشته و با آنها مبارزه مي کند دوره ابتدايي را در دبستان اميرکبير تحصيل و سپس دوره راهنمايي را در مدرسه راهنمايي رازي آغاز مي کند عشق به الله و جنگيدن با کفار و خلاصه آنچه مقرب به درگاه خداوند مي باشد به او مهلت ادامه تحصيل پيش از تمام کردن دوره راهنمايي را نداد . مادرش مادري که اين عزيز را از دست داده با چشماني پر از اشک که گوياي مهر و محبت بي پايانش نسبت به اوست چنين مي گويد نمازش را از سن 12 سالگي بپاي مي داشت . به ياد ندارم که نمازش را ترک کرده باشد و يا روزه اش را بجا نياورده باشد هميشه خنده اي زيبا آنچنان که اوليا خدا بر لب داشتند برلبانش نقش بسته بود و بي جهت عصباني نمي شد . روز ها در باغ به کمک پدرش به کار کشاورزي مي پرداخت و شب چون خالصان به درگان آن يکتا به نماز شب مي ايستاد گويي که اندکي از کار سخت روز خسته نشده باشد . از جمله محبوبانش امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف که چندين بار هم او را در خواب ديده و با او هم صحبت شده بود او با کوله باري از شوق روانه آنجا که بايد گردد شد چه زيباست آن هنگام که مادر و فرزندي يکديگر را در آغوش مي کشند و با يکديگر وداع مي کنند شايد قلم قاصر باشد که بتواند چنين لحظه اي را به نگارش در آورد فرزند مي خواهد بسوي معبودش بشتابد و مادر دل نگران است که چگونه دوري او را تحمل کند .زمان بسرعت مي گذرد براي او که عشق ديگر را در سر مي پروراند نه براي آنکه کنج خانه اش نشسته است و چشمانش به در است که او از راه رسد سرعت زمان براي او که سودايي دردل دارد از سرعت سير نور بيشتر و براي آنکه منتظر است از کمترين سرعت هم طولاني تر است . بالاخره دو سال و دو ماه خدمتش از جبهه ها مي گذشت در طي اين مدت دوبار از ناحيه دست زخمي شد و تحمل سختي هاي زياد کرد اما اثري بر آن روح بزرگ نگذارد و خدشه اي بر آن ايمان راسخ وارد نشد در طول اين مدت نامه هايي براي پدر و مادرش مي نوشت و آنها را از سلامتي خويش آگاه مي کرد در نامه هايش به آنها متذکر مي شد که خداوند را فراموش نکنند و نمازشان را سر وقت بخوانند . او در تمام راهپيمايي ها شرکت مي کرد و در نماز جماعت ها و نماز جمعه شرکت مي کرد و مرتباً به خانواده اش تذکر مي داد که نماز جمعه را فراموش نکنيد و به پدرش که در باغ بود و کشاورزي مي کرد مي گفت پدر روزهاي جمعه کسب و کارت را ترک کن و در نماز جمعه شرکت نما به مادرش مي گفت مادر ناراحت رفتن من به جبهه نباش چون من بايد بروم و کمکي به اسلام کنم و دينم را به انقلاب ادا کنم .سخن را کوتاه بالاخره پايش به حقيقت پيوست و بسوي خدا پر کشيد . روحش شاد و راهش پر رهرو باد . والسلام.