بسم الله الرحمن الرحيم
زندگي نامه شهيد سعيد مرداني : سعيد در سال 1341 در خانواده اي متوسط و مذهبي در آبادان چشم به جهان گشود او در خانه فرزندي لايق و شايسته بود ، همه اهل خانه دوستش مي داشتند رفتار و کردارش در منزل مؤدبانه و نسبت به پدر و مادر و خواهران و برادران نهايت احترام را قائل بود و احترام خاصي به افراد خانه ميگذاشت در خانه همه از او راضي بودند چون جام شيرين ، دوستش داشتند خوش اخلاق و خوش بيان و خوش زبان و خوش برخورد بود از اطاعت والدين رو گردان نبود ، بسيار مهربان و رحيم دل بود با دوستانش رفتار بزرگوارانه اي داشت و هميشه با آغاز سخن تبسم و خنده بر لبانش نقش مي بست اخلاقي داشت اسلامي در همان اوان کودکي به اسلام و قرآن علاقه مند بود و به نماز بعنوان اولين فريضه ديني اش علاقه وافري نشان مي داد پايبند مقدسات به نحو اکمل مي بود و هيچگاه روزه اش ترک نمي شد او در بين دوستانش به حسن خلق و راستي و درستي و امانتداري مشهور بود و هميشه سعي مي نمود که کسي از دست او آزرده خاطر نگردد هر چه بحد رشد مي رسيد نسبت به اسلام علاقه بيشتري نشان ميداد و خود را سرباز اسلام و پيشرو در جهت اهداف اسلام معرفي مي نمود او کلاس اول ابتدائي تا سال آخر دبيرستان شاگرد اول و ممتاز بود در دوران تحصيل دوستان زيادي پيدا کرده بود و آنها به او عشق مي ورزيدند و بعنوان نماينده کلاس احترام زيادي قائل بودند . تا اينکه انقلاب شکوهمند اسلامي بوقوع پيوست و طلوع فجر و آزادي مستضعفان را نويد داد در آن زمان فعاليت زيادي در رابطه با احساس مسئوليت نسبت به انقلاب وقت او را اشغال نموده و شبانه روز به خانه نمي آمد و مشغول پخش اعلاميه ها و تکثير پوسترهاي امام و انقلاب بود و در همه راهپيمايي ها شرکت مي جست او هميشه با رژيم طاغوت در حال ستيز بود و در اين ستيز بي امان با خطرات زيادي مواجه مي گشت با پيروزي انقلاب سعيد بعنوان ؟؟؟ مسئول با شرکت در جهاد سازندگي آبادان و کميته ها به ياري ديگر برادران مسلمان خود مي شتافت و در انجام امور محوله نهايت سعي و کوشش خود را مبذول مي داشت تمام اوقات خود را صرف کارهاي انقلابي مي نمود و در اين راه پر پيچ و خم هيچگاه خم به ابرو نمي آورد و احساس يأس و خستگي نمي کرد سعي داشت فردي مفيد براي انقلاب و اسلام باشد در ابتداي جنگ تحميلي در آبادان مجروح گرديد و پس از شدت يافتن جنگ به ناچار به عنوان سرپرست خانواده از آبادان به کازرون مهاجرت نمود و چون پدرش مدت 8 (هشت) ماه در جبهه آبادان مشغول خدمت به جبهه بعنوان رانندگي مهمات و مهمات رسان بود سعيد سرپرستي خانواده را بعهده داشت تا اينکه پدر نيز از جبهه به کازرون عزيمت نمود . سعيد در نشستي با پدر از وي تقاضا نمود که رضايت دهد تا او نيز به نيروهاي بسيج پيوسته و پس از ديدن دوره آموزش نظامي عازم جبهه گردد و پدر با اظهار فرزند رضايت داد . در تاريخ 1/4/1361 که مصادف با ماه رمضان بود سعيد جهت فرا گرفتن فنون نظامي و تاکتيکهاي رزمي به آمادگاه شهيد دستغيب کازرون وارد گرديد ، در وصف طاقت و توانائي وي همين طور کافي است که با وجود ماه رمضان و روزه گرفتن در ايام تابستان بخصوص در تيرماه با مشکلات و دشواريها مي ساخت و مشغول فرا گرفتن آموزش نظامي بود با گذشت ايام آموزش اشتياق او به جبهه فزوني مي گرفت و راضي و خوشحال تر به نظر مي رسيد سعيد پروانه وار به گرد انقلاب و اسلام مي گشت و از گرما ، حرارت و شعله فروزان آن نيرو مي گرفت و دوست داشت از آتش اين عشق با خدمت در خط مقدم جبهه بسوزد در آن ايام پدر و مادرش بر اثر علاقه شديد نسبت به وي هر عصر به پشت پادگان محل خدمت وي مي رفتند و با او افطار مي نمودند و تا ديرگاه از سخنان سعيد و کلمات او و راز و نيازهاي او استفاده برده و از اين معاشرت خشنود بر مي گشتند سعيد با آن خلوص نيت و ايمان و عشق اسلامي و معنوي که در درون داشت فقط و فقط سخن از جنگ و جبهه و خط مقدم و شهادت در راه خدا مي نمود . و پدر و مادر در اثر علاقه و عدم توانائي دوري و هجران فرزند سعي داشتند که سعيد در قسمت انتظامات پادگان خدمت خود را انجام و به همين وظيفه اکتفا نمايد اما سعيد با يک جمله تمام حرفهاي پدر و مادر را رد نمود و در جواب گفت آيا علاقه شما نسبت بمن از علاقه شما نسبت با اسلام بيشتر و قوي تر است و با اين گفته بعلت تعهد پدر و مادر نسبت به اسلام در مقابل اين جمله سعيد ، سکوت اختيار کرده و ديگر جاي حرفي نبود و بالاخره پس از پايان دوره آموزش بسيج سعيد با ديگر ياران و برادران خود از جمله شهيد سعيد تفرقه شهيد همرزم و هم نامش جهت نبرد با کفار بعثي عازم جبهه خوزستان گرديدند هنگام خداخافظي و وداع پدر و مادر مي گفت اگر من جهت دفاع از دين و ناموس و مملکت و قرآنم به جبهه نروم چه کسي خواهد رفت پس من مي روم و تا آخرين قطره خون در بدن دارم در جهت حفظ اسلام و قرآن و ناموس مي جنگم تا پرچم لا اله الا الله بر سراسر جهان سايه افکند و مستضعفين جهان از چنگال ابرقدرتها رهايي يابند و با خداحافظي عازم گرديد بمدت 8 (هشت) ماه متوالي بعنوان بسيجي در جبهه خوزستان بود و در عمليات محرم و رمضان شرکت داشت و يکبار نيز مجدداً به وسيله ترکش خمپاره مجروح گرديد ولي به اصرار همرزمان به کازرون مراجعت نمود و از پا ننشست و در ستاد مقاومت مسجد حاج طالب فعاليت خود را شروع کرد چندي بعد بعنوان پاسدار وظيفه بنا به تقاضاي خويش با اين که از گردان نيروهاي اعزامي به کردستان عقب افتاده بود ليکن با جديت تمام همراه با يار هميشگي خود سعيد تفرقه عازم مهاباد گرديده و به گردان اعزامي ملحق شدند و مدت 16 (شانزده) ماه در پادگان مهاباد جزو گردان ويژه امام حسين (ع) گروهان شهيد بروجردي در پست فرماندهي گروهان انجام وظيفه نمود . او در کليه عمليات هاي مبارزه با گروههاي کومله و دمکرات کردستان و بطور کلي نبرد با ضد انقلاب شرکت داشت و در اين راه رشادتهاي بي نظيري از خود نشان داد او گاهي بعد از انجام عمليات به مرخصي کوتاهي مي آمد و باز پس از چند روز مرغ دلش به سوي جبهه پرواز کرده و مجدداً به جبهه عزيمت مي نمود و در ايام مرخصي هرگز حرفي از کارهاي خود و عمليات انجام شده نمي زد و تنها دوستان او بودند که جان نثاريها و دلاوريهاي وي را به پدر و مادر بروز ميدادند و سعيد کليه دلاوريها را مديون پاسدارها و ارتش و بسيج بر مي شمرد و ميگفت من کاري نکرده ام او علاقه بسيار شديدي به امام امت و رهبر کبير انقلاب داشت و همواره عکس امام را در جيب خود همراه داشت و بر آن بوسه مي زد . در مورخه 1/10/1363 از مهاباد به اروميه منتقل شد و 15 روز بعد از عمليات درگيري در منطقه سلماس اروميه حوالي دهکده سرو که سعيد فرماندهي گروهان را به عهده داشت در اثر شجاعت و پيش تازي خود که همواره با او خو گرفته و باعت دلگرمي و رشادت افراد گروهان و در نتيجه پيروزي در عمليات و مبارزه مي گشت مورد اصابت ترکش خمپاره قرار گرفت و در همان دقايق که ساعت 30/10 دقيقه صبح بود همرزمش سعيد تفرقه به درجه رفيع شهادت نائل و سعيد از ناحيه شکم به سختي مجروح گرديد و فوراً با ياري رزمندگان ديگر به اروميه انتقال و در آنجا مورد عمل جراحي قرار گرفته که در اين عمل طحال ، يک کليه و قريب 25 سانتي متر از روده اش که معيوب گرديده بود خارج کردند . در تاريخ 18/10/1363 به ناچار از اروميه به تهران بيمارستان سعادت آباد (شهيد مدرس) انتقال يافته و بستري گرديد . در تاريخ 1/11/1363 دچار خونريزي شديد گرديد و پس از 8 بار عمل جراحي بالاخره در بيمارستان شهيد مصطفي خميني انتقال يافت که مجدداً بر اثر خونريزي شديد حال وي رو به وخامت گذارد که در همين حال بالاخره جان خويش را با نام خدا و در حالي که کلمه الله در زبانش جاري بود در طبق اخلاص گذارده و تقديم اسلام عزيز نمود و به آرزوي ديرين خود که با آن ايثارها و جان بازيها از خدا طلب مي نمود رسيد که پس از چند روز در ميان اندوه فراوان پدر و مادر و ياران و دوستان و اهالي متدين شهرستان کازرون در سيد محمد نوربخش ( گلستان شهداء قطعه 3) بخاک سپرده شد . روحش شاد و يادش گرامي باد . والسلام .