بنام خدا وصيت‌نامه شهيد سيدعبداله موسوى. انا لله و انا اليه راجعون. از خداييم و بسوى خدا مى رويم. و لا تحسبن الذين قتلوا فى سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون. هرگز مپنداريد آنهايى كه در راه خدا كشته مى شوند مردگانند بلكه آنها زنده اند و نزد خداى خود روزى مى گيرند. خداوندا با نام تو عازم جبهه
مى شوم در اول وصيت نامه ام كلمه اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله و اشهد ان اميرالمومنين على ولى الله را بر زبان مى آورم و مى گويم كه شهادت مى دهم خدايى نيست جز خداى يكتا و شهادت مى دهم محمد فرستاده خدا است و شهادت مى دهم على ولى خداست. اى خداى بزرگوارم در زندگى خدمتى به دين اسلام نكردم. اميدوارم مرگ من خدمتى به اسلام و اسلاميان بكند و اى كاش من صدجان داشتم و در راه دين تو نثار مى كردم و اى ملت مسلمان ايران هميشه دعا كنيد بجان رهبر عزيزمان كه خدايا رهبر ما را تا انقلاب مهدى (عج) نگهدار و در ضمن به شما ملت عزيز پيام مى دهم كه هيچوقت شعار مرگ بر آمريكا ازيادتان نرود. اين را بدانيد كه خداوند مى گويد ان تنصروالله ينصركم و يثبت اقدامكم. يارى كنيد خدا را تا يارى كند شما را. در پايان وصيت نامه ام بخدا قسم نمى دانم كه با چه زبانى به پدرم و مادرم حرف بزنم. اى پدر و مادر مهربان و عزيزم براى من اگر انشاءالله شهيد شدم هيچگونه ناراحتى نداشته باشيد. چون اين امانتى بود دست شما و شما بايد او را بسپاريد. من از آن شما نيستم بلكه از آن مهدى هستم. مي‌دانم كه من در زندگى كمكى به شما نكردم. اميدوارم با نثار خون خود كمكى به شما بكنم و شما را به خدا هر بدى از من
ديده ايد مرا ببخشيد. در ضمن موقعى كه مرا تشييع جنازه مى كنند يكدست مرا از تابوت بيرون بياوريد تا مردم خيال نكنند با ثروت زيادى از دنيا رفتم و هر چهارطرف تابوت من بنويسيد مادر من را حلال كن. در آخر سرود شهيدم من رادر بالاى سرم بنويسيد و بخوانيد. در پايان دوستان من به شما كه با من آشنا بوديد و شما هستيد كه مى توانيد راه من را ادامه بدهيد و هر بدى از من ديديد مرا ببخشيد. به اميد پيروزى حق عليه باطل. «از شهادت خوشحال باشيد و به آسانى از آن استقبال كنيد» امام على (ع).