بسم الله الرحمن الرحيم
شهيد بسيج محمدرضا رحمانيان مشهور به غلام رضا در 4/2/1345 در شهر جهرم در خانواده اي مذهبي و متعقد به ولايت اهل بيت عصمت و طهارت چشم به جهان گشود . پدرش کشاورزي ساده و زحمت کش بود و با تمام قوا سعي داشت که مايحتاج زندگي را از راه شرافتمندانه به دست آورد يعني با (؟؟؟ يمين و عرق جبين ) آري شهيد سعيد سه ساله بود که گرد يتيمي بر چهره اش نشست و پدر را از دست داد . در همان سنين کودکي با پدر به مسجد مي رفت و نماز مي خواهند بعد از پدر با برادر بزرگتر از خود مسجد را ترک نکرد و در جماعت مسلمين حاضر بود و يک علاقه ي شديد به مجالس مذهبي داشت و با صداي بلند اذان مي گفت و طنين الله اکبر را به گوش همگان مي رسانيد . در کودکي به مرض سختي دچار شد به طوري که همه افراد خانواده از او قطع اميد کردند اما خداوند او را چنين نبرد تا در مکتب حسين پرورش يافت و با مدال شهادت افتخاري بر سينه اش نشست و به معشوق حقيقي پيوست . 6 ساله بود که پا به محيط دبستان گذاشت و در دبستان امير کبير به تحصيل مشغول بود و دوره ي 5 ساله ي ابتدايي را در آن جا با موفقيت کامل و نمرات عالي به پايان رسانيد از همان کودکي در تعطيلات تابستان به کار کشاورزي اشتغال مي ورزيد و در حقيقت با کار آشنايي کامل داشت . بعد از دوره ابتدايي به مدرسه راهنمايي اميرکبير با نهادها و همانند دوره ي ابتدايي با علاقه وافر به خواندن درس مشغول گرديد . در کلاس سوم راهنمايي بود که انقلاب شکوهمند اسلامي ايران به رهبري امام بزرگوار و قائد اعظم حضرت آيت الله العظمي امام خميني (ره) به پيرزوي رسيد و اين شهيد عزيز در تمامي صحنه هاي مبارزه حضور داشت به محض تشکيل بسيج مستضعفان با رهنمود امام در بسيج محله ثبت نام نمود و همزمان با تحصيل به فراگيري فنون نظامي پرداخت و خود را در حقيقت براي دو جهاد يکي جهاد اکبر يعني تهذيب نفس و ديگري جهاد اصغر يعني مبارزه با کفر جهاني آماده نمود . آري در دوره دبيرستان يعني در دبيرستان شهيد استاد مرتضي مطهري بود که جنگ تحميلي به تحريک آمريکاي جنانيت کار و به دست مزدوران بعثي به سر کردگي صدام کافر شروع شد . يعني در 30 /6/1359 در سال دوم دبيرستان بود که ميدان رزم را بر نشستن در کلاس ترجيح داد و با آمادگي کامل و اطلاع از فنون نظامي حضور خود را اعلام نمود و اولين يورش و حمله را در ماه رمضان سال 1361 بر عليه کفار بعثي شروع نمود و پس از موفقيت سالم برگشت بعد در عمليات هاي والفجر شرکت داشت و در حدود 5 بار به جبهه رفت و از جمله 3 ماه هم در کردستان بر عليه احزاب منافقين در سنگر حق بود و مردانه جنگيد . در نوبت سوم که اعزام به جبهه شد چند روز به ماه رمضان مانده بود در آن جا به تب مالت دچار مي شود و براي معالجه به جهرم باز مي گردد گرچه بنا به توصيه دکتر از گرفتن روزه منع شده بود ولي چون قدرت خود را آزمود روزه را هم با کمال موفقيت به پايان رسانيد به محض بهبودي به ميعادگاه عشق يعني جبهه عازم بود و اگر به ايشان گفته مي شد درست را ادامه بده مي گفت : تا جنگ هست در راس همه مسائل جنگ است من در خانه باشم يا در مدرسه و ناموس مسلمين در خطر تا جنگ است من هم به جبهه مي روم اما با وجود اين در فرصتي که پيش مي آمد و بلافاصله شروع به مطالعه مي کرد بدون کمترين توقع به کلاس بالاتر مي رفت و اکنون مي بايست در سال چهارم تجربي باشد که در دانشگاه امام حسين ثبت نام نمود و با نثار سر در راه حق به لقاء الله پبوست . آخرين بار در تيپ المهدي در واحد تفنگ 106 مستقر شد و در حالي که از رزم برگشته و در جزيره مجنون مشغول گرفتن وضو مي شود با برخورد ترکش خمپاره نصف سر را در راه خدا مي دهد . تا آخرين قطره خون در آن جا نثار مي نمايد به طوري که با مشاهده جنازه اش اگر يک قطره خود در بدن مطهرش باقي نماند بود . آخرين حرفش در لحظه شهادت که با صداي بلند يا مهدي بوده است . اين جوان پاک باخته با قرآن مانوس بود چون خواندن آن را فرا گرفته بود خالي از ريا اهل تهجد و نماز شب بود در هنگام رفتن به بستر وضو مي گرفت و سوره مبارکه الرحمن را مي خواند صبح ها پس از اداء نماز زيارت عاشورا را مي خواند . علاقه شديدي به امام امت داشت . يک بار به زيارت و ديدار امام موفق گرديد . مطالبي را که نوشتيم براي تشويق جوانان و قدر داني از نهضت جهموري اسلامي مي باشد که اين چنين جوي براي جوانان به وجود آورد . در وصيت نامه اش 3 بار تکرار نموده امام ، امام ، امام . روحش شاد و يادش گرامي باد . والسلام عليکم و رحمه الله و بر کاته.