بسم الله الرحمن الرحيم
زندگي نامه شهيد مهدي مهربان : سيد مهدي روز يک شنبه اول اسفندماه 1350 در خانه اي اجاره اي در محله دريمي شهر فسا ديده به جهان گشود . از اوان کودکي لبخند بر لبانش نقش داشت در کودکستان و دبستان موقع زنگ تفريح پر تحرک و پر جنب و جوش بود اما در کلاس مودب و آرام به سخنان مربي و ؟؟ گوش مي داد از ده سالگي وارد بسيج شد و بسيار فعاليت مي کرد و هر کاري پيش مي آمد و زودتر از ديگران مي دويد و غير از تحصيل بقيه وقتش را در بسيج مي گذراند ديگر فعاليتهاي اجتماعيش تابع برنامه ها بسيج و همراه با ماموريت از طرف بسيج بود پيش از رسيدن به سن تکليف تمام عبادات مستجب است مهدي مقيد به انجام همه عادات واجب و مستحب بود روحي بلند و جستجوگر داشت براي هر موضوعي چرائي در ذهنش نقش مي بست و ؟؟ پاسخ چرا تلاش مي کرد بر ؟؟ عميق وي از معلمان و اطرافيان و بزگترها نشانگر روحيه پژوهشي و شناخت حق در او بود شنا را از کودکي آموخته بود و در درياچه سد دز در موقع آموزش شناگر قابلي بود ؟؟ را در حد مقدماتي آموخته بود شور و شوق نويسندگي داشت موضوع انشاء را در کلاس پانزده و يا شانزده صفحه مي نوشت مهدي نه فقط فرزند که با پدرش يک دوست بود و يک هم راز اکثر اوقات جبهه بودم و هر جا لازم بود مرا از جبهه بيرون مي کشيدند اين بار به عنوان نياز مجدد در تربيت معلم اوائل سال 1363 احضار کردند و مدير کل تربيت معلم شد تابستان سال 1363 شهيد مهدي هم در تهران پيش من بود براي شرکت در سمينار سه روزه عازم ؟؟؟ بوديم مهدي با ما آمد خميني منزل حضرت امام ره را ديد و سپس به گلپايگان رفتيم و در سمينار مهدي با آنکه 12 ساله بود مانند آدم بزرگها در سمينار حضور داشت و همه چيز نقش ضميري مي شد خصوصيات قابل توجهي که در ايشان بود اينکه با پدر و مادر در اکثر سخنراني هايي که توسط امام جمعه فقيه شهرمان برگزار مي شد شرکت مي کرد و نوارهاي نوحه آهنگران و کويتي پور و سرودهاي انقلابي زياد گوش مي داد از خصوصيات ديگر ايشان حلم و بردباري ايشان بود در دعواهايي که بين برادران پيش مي آمد هيچ وقت نشد که او به کسي کتک بزند بلکه فقط دستمال را مي گرفت که به او نزينم و در کارهاي باغداري و باغباني به پدر کمک مي کرد .از برادر حاج ابراهيم حسين آبادي است که مي گويد : وقتي مهدي به تخريب امداد و براي آموزش به من معرفي کردند گفتم اين بچه ات و ممکن است از انفجار بترسد چند روز گذشت ديدم درسهاي تخريب را سريع مي آموزد و بيش از بزرگترها مطلب را مي گيرد .به کار عملي که رسديم باز هم از همگان بيشتر بود .بين همه دوره ها اول شد براي دوره تکميلي انفجارات خودم شخصا او را به اردوگاه آموزشي شهيد حبيب الهي بردم مهدي خيلي ريزه بود مربي انفجارات گفت اين بچه را چرا آوردي ؟ نپذيرفت اصرار کردم قبول نکرد گفتم يک روز او را نگه داريد اگر به درد نخورد او را مي برم فردا که رفتم گفت خوبست حتي عجيب است دوره تکميلي انفجارات را که در ارتش فقط سرگرد به بالا اجازه گذراندن دوره اش را دارد با موفقيت درخشان گذراند چون سيزده ساله بود از طريق اعزام نيرو او را نمي پذيرفتند موقع رفتنش مادرش گريه مي کرد از ماشين پياده شد و گفت مادر چرا گريه مي کني مي گفت : مي خواهم که اگر شهيد شدي ديگر گريه نکنم لبخند زد و گفت اين طور خوبه مهدي در عنفوان جواني و روزهاي آغازين پانزده سالگي رزمنده اي همه فن حريف شد که در هر يک از فنون رزمندگي به مهارت رسيده بود تنها يک مهارت ديگر را در سر مي پروراند و آن آموختن فن پروازي که در آخرين سفر مي گفت تصميم دارم مشورت مشاوران راهنمائي طوري درس بخوانم که نمره هاي قبولي هنرستان بياورم و در آنجا رشته خلباني را انتخاب کنم که آن هم بدون آموزش يا پرواز آنچنان جانانه داشت که کسي را ياراي رسيدن به آن پرواز نيست الا شهيد. والسلام