بسم الله الرحمن الرحيم
زندگي نامه شهيده گرانقدر مرضيه شيرواني : شهيده مرضيه شيرواني در سال 1336 در آبادان در خانواده اي متدين و زحمت کش متولد شد وي دومين فرزند خانواده بود و براي پدر و مادر فرزندي لايق و از لحاظ اخلاق بسيار صبور و بردبار و کم توقع ، و از هر لحاظ دختري شايسته و در خانواده اي محبوب همگان . دوران تحصيلات خود را تا مقطع ديپلم به پايان رساند و بلافاصله در رشته بهياري ثبت نام و با طي دوران بهياري که سه سال به طول انجاميد وارد حرفه مقدس بهياري شد و عملا ً شروع به خدمت که همانا نگهداري از بيماران بود پرداخت . وي از نظر روحي و جسمي نگاهدار بيماران بود و همواره رابطه اي صميمي با بيماران برقرار مي کرد که اين وجه تمايز او با ديگر همکاران بود . شهيده شيرواني پرستاري مهربان ، دلسوز بود و با خلوص نيت خود را وقف بيماران خود مي کرد . پس از مدتي او را به بيمارستاني در شهر چابهار استان سيستان و بلوچستان منتقل کردند که همزمان شد با ناامني هاي دوران قبل از انقلاب ، مدتي بعد و با آغاز جنگ تحميلي عراق عليه ايران به خوزستان و بيمارستان نظام مافي شهرستان شوش شهر شهيدان گمنام منتقل شد و با عشق و علاقه بسيار به کار مداواي مجروحين پرداخت و با توجه به موقعيت استراتژيک شهر شوش در جبهه جنوب و توانايي بالاي او همواره فداکاري وايثار او زبان زد همکارانش بود . به گونه اي که او هنگام مرخصي نيز با بازگويي خاطرات بيمارستان نظام مافي و مجروحين و شهداي آن هيچگاه غافل از خدمت به آنان نبود و اصرار خانواده براي ماندن بيشتر او بي اثر مي گشت او همواره مي گفت وجدان من اجازه نمي دهد در اينجا راحت و آسوده باشم و شهر شوش در ميان آتش و خون باشد . به گفته دوستان و همکارانش روز شهادت غسل کرد و با همه دوستان و همکاران و مجروحين خداحافظي عاشقانه اي کرد و داوطلب شد تا مجروحين باقيمانده در بيمارستان را به خاطر شدت آتش دشمن به دزفول منتقل کند که بعد از حرکت آمبولانس در چند کيلومتري شوش در مورخه 26/2/1360 با اصابت گلوله توپ در کنار آمبولانس در حال حرکت بر اثر برخورد ترکش به آمبولانس حامل او و مجروحين شهيده شيرواني به علت شدت جراحت به شهادت مي رسد و روح بلندش به آسمان ملکوت پرواز مي کند و به نام به در خواست خانواده اش پيکر اين پرستار شهيد در جوار شهداي گلزار شهداي کازرون در کنار ديگر کبوتران سبکبال آرام مي گيرد . روحش شاد و راهش پر رهرو باد .